Hier links
geen  INDEX?

Klik hier!

 

 

Afscheidspeech,                                                                                       24/02/2005


Waarom vind ik het zo leuk bij het Nikhef?

Dat begon al meteen bij mijn aanstelling.

 

 

Kwam bij de vorige sollicitaties mijn oneervol ontslag uit militaire dienst ter sprake dan werd mij wel gevraagd of ik mijn vader nog lief had en of ik soms sergeanten in elkaar had geslagen.

Ja, ik keek daar wel link uit, die lui zijn sterk als beren na jaren tijgeren en stormbaan.

Soms werd ik uitgehoord  la  Andries Knevel


---- Maar je had toch het wel gewild

      Of: je wenste ze wel enge ziekten toe!  ----

Weifelde je een moment, dan had je een vadercomplex en werd je een gevaar geacht voor de leidinggevenden.

 

----Echter toen ik mij meldde in het Zeeman-lab, was mijn oneervol ontslag uit militaire dienst nu eens geen punt, --- "een aanbeveling", opperde iemand --- nadat ik mijn kaarten op tafel had gelegd.

Eindelijk iemand die serieus is, sprak iemand op mijn proefdag en  toen kon het nikhef echt niet meer stuk.

 

 

                                                       00000

 

 

Computeroperator, dat werd ik en vooral de avonddiensten en nachtdiensten waren een feest, want om 6 uur was iedereen opgehoepeld en het motto luidt toch:

Hoe minder zielen hoe meer vreugd

En ook nog een echte computer tot je beschikking.

Mooie dingen werden bedacht.

 

Ik citeer even uit de brief die mij gegeven werd bij mijn 25 jarig jubileum:

 

Gedurende die periode heb je op EIGEN initiatief de programmeertaal FORTRAN eigen gemaakt  --
om met deze kennis archiefbestanden toegankelijk te maken en het bandenbestandbeheer te automatiseren.

 

---- En toen, van de ene op de andere dag, was er Unix en  kregen de operators steeds minder te doen en hoewel de operateurs er alles aan deden om dat geheim houden, lekte het toch uit en mocht ik weer iets gaan doen in de elektronica, mijn oude liefde.



Toen de magazijnmeester/inkoper vertrok werd ik verzocht  op zijn plaats te gaan zitten en gaan dappen en mappen en de bestellingen te verzorgen.

Mijn grootste zorg was daarbij om de cijfertjes in de juiste volgorde te zetten en de juiste aantallen op te geven.

Mijn angst dat er op een dag in plaats van 100 weerstandjes er 100 digitale scopes bij de goederenontvangst zouden staan is gelukkig nooit werkelijkheid geworden.

Maar de infrastructuur van het NIKHEF zou dat niet verhinderd hebben.

Een verantwoordelijk beroep hoor, inkoper.

Toen ik over deze angst heen gegroeid was begon het wel leuk te worden, dat moet ik er even bij zeggen.

                                                       00000

En dan de mogelijkheid om vakanties te sparen!

Ook in de tijd dat het begrip sabbaticaljaar niet bestond ben ik 2x in de gelegenheid gesteld om meer dan 3 maanden vakantie op te nemen. Toen ik een week te laat terugkwam sprak de chef  goedig: "ach, we dachten wel dat je ergens in Zaire was blijven steken".

Werken is mooi, maar eens in de zoveel jaren moet je eens alle tijd van de  wereld hebben om te vagebonderen (ronddolen als landloper, van begane paden afwijken).

 

Na de integratie van H en K  was de liefde voorbij en wilde men met behulp van

Start en met een gratis coach mij motiveren een andere baan te vinden.

Het resultaat bedroefde, zoals bekend, de coach zeer en die zag het al gauw niet meer zitten.

 

Vind je het gek? Laten we wel wezen, wie wil er weg bij het NIKHEF?

 

Maar gelukkig werd op het nippertje bedacht dat 52+sers nog wat mochten blijven tot een comfortabele leeftijd, die ik dus nu bereikt heb.

En bovendien mocht ik op de ET blijven.

 

Dan bedank ik nog iedereen voor de leuke klusjes waarmee ik bedacht werd en vooral degenen die mij aangezet hebben om met de PC om te gaan, waar ik in de FPU en zelfs daarna nog veel aan zal hebben.

 

En nu ga ik iedereen in het algemeen bedanken voor de leuke tijd hier.

En nu mijn vrouw en zoon jullie hebben meegemaakt zullen ook zij begrijpen waarom ik dagelijks zo monter bij weer en geen weer, op dat veelbesproken, afgetakelde pekelmotorfietsje stapje om mij via de sluiproutes naar dat gezellige NIKHEF te reppen.

 

Frank de Zwart        Huizen 25-02-2005