Hier links
geen  INDEX?

Klik hier!

Fietsen door Senegal en Gambia.
(±750 km in 6 weken)

Lees ook het reisadvies op:

http://www.minbuza.nl/nl/Reizen_en_Landen


Januari 2014
Let op: 
De senegalezen hebben in hun wijsheid een visumplicht ingesteld.
Je moet nu de vliegtickets en hotelreserveringen in de PC scannen
en in een lastig te doorgronden programma laden.
Een zelfontworpen (nep) hotelreservering in (jpg) werd geaccepteerd.
Het is alles zo'n wassen neus.
Mensen zonder VISA kunnen het ook wel vergeten, want iDEAL werkt niet.
Voor velen een onmogelijk barrière.
Mij zie je daar dus voorlopig niet meer.


Juni 2015
De senegalezen hebben de visumplicht weer afgeschaft.
Nu kan het toerisme weer op gang komen.
Wat een gekken!



 Trektocht in februari 2008
door

Frank de Zwart (64) en
Gerard van Huissteden (61)

Om navolgers te enthousiasmeren en in staat te stellen om valkuilen te vermijden, volgt hier een verslagje van onze ervaringen van onze fietstocht door Senegal en Gambia.

Waarom  Senegal en Gambia?

- Omdat we daar al eens geweest waren.
- Omdat de bevolking uitermate vriendelijk is.
- Omdat het veilige landen zijn.   Wel uitkijken in en nabij Dakar!  
- En omdat deze landen niet moeilijk doen met visa waarvoor je 2 dagen per visum moet uittrekken in Brussel of dit door een visumbureau voor je te laten regelen. (Helaas klopt dit niet meer, zie hierboven)
- Ook de aanbiedingen van vliegtuigreizen naar Dakar zijn aantrekkelijk.

Waarom met de fiets?
Omdat we het land wel eens van dichtbij wilden bekijken, eens anders dan met een auto of opgepakt te zitten in taxi's en busjes.

Als je fietst kom je wel eens in zo'n omgeving terecht. (foto: GvH)


De fietsen.

Vanuit andere websites bleek dat mountainbikes met 26" wielen het meest gangbaar waren in Senegal en dat klopte.

Mountainbikes werden hier in Nederland een jaar of 10 geleden vaak aangeschaft vanwege een modegril of gezondheidsredenen.
Hoe dan ook, deze fietsen worden met bosjes op marktplaats.nl gedumpt voor een fractie van de aanschafprijs.

Voor 35 Euro's hadden we ieder een weinig gebruikte mountainbike met Shimano schakelmechanisme, en waaraan niet te veel aan opgeknapt hoefde te worden.

Let op de evt. slag in de wielen (niet meer dan 2 mm).
Let op speling van de wielen en het trapstel.  
Inspecteer vooral het achterwiel kritisch, want die heeft het meest te verduren.
De speling en een kleine slag uit de wielen halen, is zelf te doen (kogels en lagers vervangen (5 Euro's).
Het trapstel is lastiger om zelf te doen, vanwege het speciale gereedschap dat daar tegenwoordig voor nodig is. De fietsenmaker vroeg 50 euro's voor  nieuwe lagers, de trapas en de montage.

Kijk ook of de kabels er nog goed uitzien (niet geoxideerd of gerafeld).
Moet er een nieuwe ketting om?
Als je de ketting van het grootste voorblad zover kunt oplichten dat je één tand in zijn  geheel kunt zien, is hij versleten.
Hiernaaststaande ketting is dus nog goed.

Als de ketting vervangen is door een nieuwe, blijkt deze meestal door te trappen op één of meer tandwielen. Vervangen is meestal de remedie.

Zelf heb ik een voorblad wel eens een nieuw leven gegeven.
Als het versleten voorblad losgemaakt kan worden, en er weer omgekeerd opgezet kan worden  kan hij weer een leven lang mee. 
De ketting loopt dan op de nog niet gesleten helft van de tanden.

- Neem reserve binnenbanden mee (minstens 2), voor als het lek niet meteen te vinden is.
- Koop nieuwe plakkers, en nieuwe solutie. Als je in de hitte tot de conclusie komt dat de plakkers niet meer vulkaniseren en de solutie gedeeltelijk is uitgedroogd, ben je verkeerd bezig.
- Wasbenzine is het beste middel om het oxidehuidje van de binnenband te poetsen. Helaas mag benzine niet in het vliegtuig meegenomen worden.
Zou een kleine hoeveelheid wasbenzine in een aftershaveflesje door de controle komen?
- We hadden de oorspronkelijke (noppen)banden (1.95") van zacht rubber er op gelaten, die goed grip hadden op gravel, maar zodra we ermee van de weg gingen (zelfs in dorpjes) namen ze alle doorntjes op, zodat we er uiteindelijk steeds in paniek de banden afspeurden naar doorntjes en naaldjes. 
Een keer leken mijn banden op stekelvarkens. Blij dat ik reservebinnenbanden bij me had.
- Overweeg anti-lek banden. Kost iets meer, maar dan kun je meer ondernemen (bv. landweggetjes nemen, die we nu meden als de pest) en wordt je vakantie meer waard.
- Neem een handig minisetje gereedschap mee.

Aan belangstelling geen gebrek. (foto: GvH)


Kamperen.
We hadden ieder een tentje mee. Een zg. freetime tentje (enkeldaks en 1.8 kg) en een 2persoonstent van 4,5 kg.
De enkele keer dat we niet voor donker een hotel konden bereiken, moesten we kamperen.
Fietsen in het donker is nl. levensgevaarlijk.
Om niet op te vallen wachtten we dan tot een halfuur voor zonsondergang om een plek uit te kiezen en vlak voor de zon onderging sloegen we snel het kamp op.
Onze ervaring was, dat na zonsondergang zich niemand meer in de velden liet zien.

Let op!  De ons bekende kleine campinggastankjes bleken buiten Dakar niet verkrijgbaar en in Dakar nog met moeite!
Neem dus een benzinebrander mee als je wilt kamperen.


Nu iets over de route.  (kaart)

Aan het begin van een etappe zie ik er nog monter uit. (foto: GvH)


Aanvankelijk waren we van plan alles te fietsen.
Wel....  Dakar tot Mbaké bleek een hel, met vreselijk veel verkeer dat vlak langs ons raasde en we hadden (februari) een hete woestijnwind tegen.
Ik raad iedereen aan om van Dakar naar Mbaké of in ieder geval naar Diourbel de fiets op een busje te laden. Dat kost bijna niets en de kans op overleven is stukken groter.

Van Mbaké naar Touba (10 km) namen we een taxi omdat we de fietsen niet onbeheerd wilden laten. Achteraf hadden we best op de fiets kunnen gaan; het risico dat er iets in de deze heilige stad gestolen wordt is uitermate klein.

Op de terugweg van Mbaké naar Diourbel hadden we wind mee en daardoor ook minder hinder van het verkeer. Lachen was het vooral om de minibusjes met bedevaartgangers en voorzien van grote luidsprekers waaruit  met grote oversturing gebeden galmden.

Vanaf Mbaké gingen we zuidwaarts en hadden we bijna altijd wind mee en het verkeer was nu stukken minder intensief!
-  Zo bleek de afstand Diourbel Kaolack goed te doen. Goed asfalt en weinig verkeer dat de ruimte had om ons met een grote boog te passeren. Ik herinner me vooral de minibusjes van en naar Touba met bedevaartgangers (lachen).

Dit is nog prima te doen met de fiets (foto: Tiny Phil)


-  Van Koalack naar Toubakouta herinner ik me 10-tallen kilometers kapotgereden asfalt en wasbordweg, maar ook goed asfalt; het was goed te doen.

-  Tot aan de grens (Karang) was de weg goed, maar in Gambia ging de weg over in een zanderige gravelweg. 

 

 Meestal waren de doorgaande wegen binnen de bebouwde kom (ooit) geasfalteerd (foto: GvH) 

 

-  De boot van Barra naar Banjul kost bijna niets. De fietsen gingen gratis mee.

-  Van Banjul ging het langs de kustweg naar Gunjur over niet te drukke en redelijk geasfalteerde wegen.


Voor de mountainbiker is er niets mis met deze weg. (foto: GvH)



-  Van Gunjur naar Brikama hadden we wind tegen, maar de weg was goed.

-  Van Brikama naar de grensovergang Giboro/Séléti was naatje (kapotgereden asfalt).
-   Maar vanaf de grens naar Baïla troffen we weer keurig asfalt, helaas hadden we nu zijwind.

-  Van Baïla naar Ziguinchor was de weg goed tot  Bignona en vandaar matig.


Toubakouta.
Dit bleek geen weg naar een volgend dorp, maar gewoon een steiger
naar een kreek waar je kon vissen of met een boot aanleggen. (foto: FdZ)


De veiligheid in de provincie Ziguinchor.

Er is nog steeds sprake van politieke spanning in deze provincie volgens de L.P. en het ministerie van buitenlandse zaken.
De vraag was dus of we ons wel in Senegal ten zuiden van Gambia konden wagen. Tenslotte hadden er zich wel kwalijke dingen voorgedaan.
Na heftige discussies kwamen we overeen om ons aan de Senegalese kant van de grens nog eens te laten informeren.
Met een negatief advies zouden we het openbaar vervoer nemen.
We vroegen het aan diverse geuniformeerde personen, die lacherig reageerden en ons verzekerden dat alles veilig was.
We kozen daarom om te gaan fietsen en hebben ons geen moment onveilig gevoeld.



De boot van Ziguinchor naar Dakar bleek nog niet te varen!
De Lonely Planet liep dus een eind voor de muziek uit.

De Lonely Planet dist een heel verhaal op over deze verbinding.
De boot was nl. een paar jaar geleden omgeslagen en meer dan 1800 mensen waren omgekomen.
Volgens de L.P. was dit nu verleden tijd en was alles nu goed geregeld.
Niet meer dan het maximum aantal pasagiers werd op de boot toegelaten (600) en de bagage zou nu gewogen worden .
Dus ... begaven we ons optimistisch naar de haven om tickets te scoren.
Het zag er aan de buitenkant veelbelovend uit.
De dienstregeling, de prijslijst en het reglement waren buiten de poort bevestigd en nadat we e.e.a. bestudeerd hadden stapten we opgetogen door de poort.
Waar we tamelijk onvriendelijk werden teruggeroepen.
De boot voer helemaal nog niet! Die lag nog in Dakar om afgebouwd te worden!

Tijd voor plan B dus.

Dat werd dus de Gare Routière, waar de minibusjes staan. Voor een luttel bedrag (ik geloof  9000 CFA's=

Zulke mooie en gave minibusjes zijn zeldzaam.
Meestal zijn zij roestig en gebutst. ( Foto: gepikt van internet.)

 

 

13,50 Euros/pers) wilde men ons met de fiets èn de bagage afleveren in Dakar.

Wij kozen voor Kaolack, (slechts 1000 CFA's minder), om van de gelegenheid gebruik te maken om nog even een B-weggetje via Foundiougne naar Fatick te nemen.
Deze weg wàs te doen met veel kapot asfalt en gravel.

De weg van Fatick naar Mbour was druk en gevaarlijk. Vandaar dat we besloten om vanaf Mbour de fietsen en bagage op een minibusje te laden.
Op weg naar Dakar verzekerden we elkaar dat we een verstandig besluit genomen hadden.
Dat was dus het einde van de fietstocht.


Wat doe je als je 5 dagen in Dakar moet wachten?
Dan ga je een dagje naar Île de Gorée. (foto: FdZ)



Wat kost het e.e.a.?
De heenreis ging met Royal Air Maroc (overstappen in Casablanca) voor 372 euro's (enkele reis per persoon).
Air Maroc accepteerde 40 Kg incl. een fiets verpakt in plastic. Wij kozen voor een plastic hoes van de Vakantiefietser.
Het stuur 90 º gedraaid en de trappers eraf. Banden iets leeg laten lopen. 
Het lijkt erop dat Royal Air Maroc liever geen fietsen vervoert..
Op  DEZE.
website van Air Maroc wordt gèèn melding gemaakt over fietsen.
Echter HIER wordt slechts melding gemaakt over speciale uitrusting.. 
Gaarne verneem ik uw ervaringen.                ---->>>  
Email

West Afrika is niet echt goedkoop.
-  Hotels, zg. auberges, campements (terrein met hutten): tussen 15 en 30 euro's per kamer.
-  Een hoofdmaaltijd in een redelijk restaurant: ongeveer 4 à 6 euro's.
   Voor een voor- en een nagerecht  betaal je echter evenveel.
-  Tip.. Let op de schalen van de (meestal) vrouwen langs de kant van de weg. Kijk eens onder de deksels.Vaak vind je daar verrassend smakelijke maagvullingen, voor een fractie van de prijs die je in een restaurant betaalt.
-  Transport: taxi's, gedeelde taxi's (septplace of bushtaxi's) en busjes zijn goedkoop.
-  Mineraalwater is in vrijwel alle dorpjes te koop (1,5 liter voor 0,90 euro). In restaurants betaalden we meestal 1,5 euro's.
Goedkoper is het om water dat in plastic zakjes (0,5 liter) verkocht wordt te kopen.
Als je ergens iets langer blijft kun je vaak voordeliger vijfliterflessen kopen. Dat is dan niet gekoeld..
Bij halteplaatsen van minibusjes wordt vaak water in plastic boterhammenzakjes verkocht (let op de koelboxen) voor 100 CFA's (0,15 euro).
Dit water is echter natuurlijk niet 100% veilig, maar we zijn er nooit door in de problemen geraakt.
Volgens de L.P. is het kraanwater in de grotere steden veilig. Wij kunnen er aan toevoegen dat de smaak van het water steeds weer een verrassing was. Soms bitter soms zoetig en in Ziguinchor iets zoutig. In Dakar smaakte het water goed.


Geld.
Senegal: In alle steden in Senegal van enige betekenis kon gepind worden met Maestro.
Gambia: Veel ervaring met pin-automaten aldaar hebben we niet. In Banjul  vonden we slechts 1 pinautomaat, die ook nog eens slechts VISA accepteerde. In Brikama moesten we in de bank wisselen.
Slechts één keer vonden we een plat netwerk (Touba). Houdt dus wel wat cash-euro's bij de hand.
Belangrijk! Kies in Senegal altijd voor "Français"!,  NOOIT voor "English" want dan kom je hopeloos in een loop (loop=in een kringetje ronddraaien).
Ten overvloede: in de engelse taal werken de pinautomaten namelijk niet in Senegal.

De terugreis.

We hadden naar Dakar voor een enkele vliegreis gekozen omdat we de vrijheid wilden hebben om terug te gaan wanneer we dat wilden.
De plek voor reisbureaus in Dakar is "La Place d'Indenpendance".
Daar vonden we uit dat alle goedkope vluchten richting Amsterdam vol zaten, behalve bij Air Algerie, die ons aanbood om ons  naar Parijs te vervoeren  voor 290 euro's.
Vandaar konden we de trein naar Amsterdam nemen voor 117 euro's.
Air Algerie heeft ook vluchten naar Brussel, maar daar zat een overnachting bij buiten het vliegveld van Algiers.
Omdat Algerije in haar wijsheid visumplicht voor Nederlanders heeft ingestelt kon dat feest niet doorgaan.

Vliegen met Air Algerie, met een overstap in Algiers.
Gezien de berichten over de moordpartijen die zich afspelen in Algerije lijkt een vlucht met Air Algerie niet aantrekkelijk.
Maar je kunt verwachten dat de luchthaven de meest beveiligde plek van Algerije is, dus die moordpartijen zullen daar niet zo gauw plaatsvinden.
Aanvankelijk zag ik er tegenop vanwege mijn ervaring van 5 jaar geleden op het vliegveld van Algiers.
Toen moesten we lang wachten en er waren chaotische toestanden met de bagage en met het afroepen van de vluchten.
Het bleek nu echter 100% mee te vallen.

Af  en toe moet je weer ergens terugkomen om je oordeel bij te stellen.
Algiers heeft naast de oude vlieghaven een nieuwe moderne luchthaven gebouwd met monitoren en restaurants waar euro's geaccepteerd worden. De oude vlieghaven wordt nu gebruikt voor binnenlandse vluchten.
Air Algerie vliegt nu met nieuwe toestellen en ik heb geen argument om Air Algerie nu nog af te raden.


Wat nu met de fietsen?
We voelden wel dat de fietsen met de bagage in de metro van Parijs en in de trein naar Amsterdam problemen zouden geven en besloten de fietsen in Dakar van de hand te doen.
Na wat vragen hier en daar kwamen we terecht  bij een winkeltje: "La Manivelle" (tegenover een autodealer vóór het viaduct) op loopafstand ten noorden van Av. Pompidou.
We mochten zelf een prijs noemen.
Aangezien we de fietsen voor een koopje van marktplaats hadden gekocht, bedachten we dat resp. 35 en 75 Euro's wel redelijke prijzen waren..
Van één fiets moest het trapstel namelijk nagekeken worden.
De bedragen werd zonder meer uitbetaald; niet gekeken werd naar evt. andere gebreken.
Waarschijnlijk hadden we iets meer kunnen vragen.

De houding van de bevolking en autoriteiten.

In Senegal hadden we geen enkel probleem.
Iedereen incl. politie en andere gezagdragers waren juist erg joviaal. Bij wegblokkades werden we altijd met een lach doorgezwaaid.
Corruptie.
In Senegal hebben we niets meegemaakt wat daar op lijkt.
De bevolking is uitermate vriendelijk.
De jeugd kan wel eens hinderlijk  zeuren om geld. Het zinnetje "Donnez moi ....." aangevuld met d'argent , le bidon, la pompe enz. hebben we in het voorbijgaan talloze keren moeten horen.

Op de terugweg vroeg de Gambiaanse politie 1000 CFA's (1,5 euro) voor hun diensten.
Aangezien de tafel reeds vol lag met briefjes van 1000, zonder meer neergeworpen door de Senegalezen die ons voor gingen, trok ik ook mijn portemonnee.
Dit bleek zeer tegen de zin van Gerard die al aan het protesteren was, wit wegtrok en mij verweet mee te werken aan corruptie.
Enfin, omdat we toch nòg een Gambiaanse post moesten passeren, gunde ik het hem deze tweede post voor zijn rekening te nemen.
Gerard  ging achteraan in de rij staan (eigenlijk een beetje laf) en toen die 1000 CFA's ter sprake kwamen begon Gerard op hoge toon te protesteren, dat we nergens hoefden te betalen, en waarom hier dan wel?
De agent achter het bureau begon een beetje bezorgd te kijken.
Op dat moment kwam een politieagent die net binnenkwam, Gerard te hulp door te roepen dat het Nederlandse paspoorten waren.
De agent achter het bureau draaide de paspoorten nog eens om alsof hij ze voor eerste keer zag en zei: "O, Nederlandse paspoorten", schoof de paspoorten over tafel in onze richting en hoefden we niets te betalen.
Gerard was helemaal in de wolken over zijn succes.


Inenting tegen rabies of hondsdolheid.
Toen ik de arts van de GGD meldde dat ik van plan was te gaan fietsen, zette hij met een bezorgd gezicht ook een kruisje op het inentingsformulier bij "rabies".
Zijn betoog kwam er op neer dat je als fietser vaak doelwit bent van honden met territoriumdrift.
Tegen rabies moet je echter 3 vaccinaties toegediend krijgen van ± 70 € /stuk = 210 euros.
Laat je je niet inenten en je wordt gebeten door een hond of ander dier, dan heb je 24 uren de tijd om je te laten behandelen!  
Deze website meldt hoeveel gevallen er zijn geboekstaaft, maar meldt niet of er behalve in Dakar ook andere klinieken in Senegal zijn waar je je kunt laten behandelen.
Verstandig is het om het 24 uurs nummer van de Nederlandse ambassade bij de hand te hebben. Zij horen het land door en door te kennen.
Enfin ... we besloten het er maar op te wagen en hebben het overleefd.
De honden die we aantroffen.
De meeste honden die we in Senegal en Gambia tegenkwamen,  waren  zo doodziek van de schurft en mogelijk andere ziekten, dat ze er doorgaans voor dood bijlagen en te beroerd waren om hun kop op te tillen; laat staan om op te staan om ons te bijten.
De honden die we nog wel lopend aantroffen, waren blij dat ze met rust werden gelaten.
Onze conclusie was en is, dat je in Nederland heel wat meer risico loopt om door een hond gebeten te worden.
Let op! Dit zijn onze bevindingen en is geen betoog om zich niet te laten vaccineren! 
Een nuttige nieuwsbrief van de GG&GD in Rotterdam vindt u HIER.


Lariam en Malarone (tegen malaria).
Op een forum werd gesuggereerd, dat Lariam en Malarone in Senegal goedkoper zou zijn.
In Dakar in "Av de Pompidou" bevindt zich een goed uitgeruste apotheek  Het bleek dat ze daar géén Lariam verkochten en Malarone in verpakking van 12 stuks, en net zo duur als in Nederland. Maar dat was onze ervaring met slechts één apotheek.

Lariam heeft een slechte naam gekregen, omdat het psychosen zou opwekken. Het begint zelfs een beetje op massa-hysterie te lijken.
Mijn persoonlijke indruk is, dat Lariam mogelijk stressversterkend werkt, maar in een relaxte omgeving bleek mij daar absoluut niets van. 
Ik denk dat veel mensen voor of aan het begin van een reis gespannen raken en dat aan Lariam toeschrijven.
Wat mij opvalt bij het lezen in forums, is dat daar het meeste gereageerd wordt door mensen die avontuurlijke reizen ondernamen. Reizen die dus tot meer stress leiden. Wat zijn de ervaringen van de mensen die een week met een verzorgde reis naar Gambia gingen?
Bovenstaande komt overeen met mijn persoonlijke ervaring en is dus geen wetenschappelijk bewijs.
Zoektermen voor Google: lariam malarone psychose.
Volgens de GGD-arts zijn Lariam en Malarone even effectief.


Samenvatting en vergeten puntjes.
- Ondanks de hitte is het te doen voor mensen met een gemiddelde conditie.
Wellicht dat het b.v. in november of december minder heet is.
- Op alle wegen waar we terecht kwamen, in welke slechte staat dan ook, konden we blijven fietsen.
- Neem op de drukke routes een minibusje.
- Neem minstens 2 reserve binnenbanden mee.
- Kies anti-lek banden.
- Campinggasjes zijn niet gangbaar.
- Hoewel we overal op tijd aan water konden komen, raad ik toch aan om minstens een voorraad van 4 liter mee te kunnen nemen.
-  In tegenstelling met vele andere Afrikaanse landen, waar zelfs het ongevraagd fotograferen van hutten en huizen (laat staan het fotograferen van mensen) een grove belediging is, ondervonden we in Senegal en Gambia daar niets van.
-  In de Hema vonden we behoorlijk stevige zijtassen met een inhoud van 45 liter en voor maar slechts  22 Euro's.
-  Eén of meer internetcafe's vind je in elke plaats van enige betekenis.

****

 "Ik ben dol op avontuur" zei iemand, die er  
een paar dagen uitging vanwege Pinksteren. 
Avontuur per reisbureau.                   
Dank zij de uittocht der "avonturiers" is  
Amsterdam heerlijk stil vandaag. Jammer dat
het zo gauw voorbijgaat. Dan gaan ze weer  
ijverig aan het werk volgens plan en schema.
De Wereld van Heden" no 171 (1960)                

Emailen?